Parke taşlı yol

Parke taşlı yoldan inince

Uzun, gri, ıslak birkaç anıydı

Toz kokulu

Bilemediğim adreslerde

Hep bir tabela sonraya umut

Koştuğum

Kafamdaki kimsesiz sesler

Anlamını hiç çözemediğim

Dilimde dul kadının ninnisi

Ve kolsuz bir bebeğim vardı

Çıplak, gözsüz ve saçlı

Bir mektup vedası kadar içli ve sessiz

Unuttum adını

Adımlarım yabancılardan uzaklaşırken

Bıraktım

Rüyaydı

Soğuktu biliyorum

Emanettik gökyüzüne

Vermediler geri

Parke taşlardan aşağı

Bir yağmurda adımlarım bensiz yürüdü.

 

Reklamlar

About reyhansaygin

Benim kelimelerim var..
Galeri | Bu yazı Şiir içinde yayınlandı ve , , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s